VAN EEN ALUMNUS

Gedurende de tijd dat ik lid ben van Beatrix’ heb ik momenten meegemaakt die ik nooit meer zal vergeten en waardoor ik een heel andere levensstijl ben gaan volgen. En ik gok met mij ook de andere leden die dit hebben meegemaakt.

Wij hebben helaas zeer jonge leden verloren in de jaren 90. Allebei aan een verschrikkelijke ziekte en een jaar na elkaar. Tja, dan sta je voor de groep met een brok in de keel en volledig confuus. Zo jong, hoe kan dat nou? Onbegrip, kwaadheid en bij mij ook een beetje angst. Je kan er gewoon met je pet niet bij.

De dag na de begrafenis heb ik mijn geld van de bank opgenomen en een nieuwe auto gekocht. Ik besloot dat ik mijn leven drastisch ging veranderen. Lol maken, genieten, dingen kopen die ik wil en niet meer zoveel aan de verre toekomst denken. En heel vaak als ik denk, wat een rotdag of wat een vreselijk weer of als we een teleurstelling hadden met de club qua score dan komt opeens de herinnering aan die twee jongens naar boven en dan denk ik, ach het is maar een spelletje of, er zijn wel ergere dingen in de wereld.

Hoe Beatrix’ met zulke zaken omgaat hebben we ook bij andere sterfgevallen meegemaakt. Ook recent nog bij onze kok en daarvoor bij onze gebouwbeheerder. Dan is de club zo hecht dat het bijna eng is. Maar het geeft je zo’n enorm goed gevoel en het is dan ook weer zo prachtig. Een tape, voor de jonge leden; dat was vóór de cd en mp3 speler, met een zeer valse en slechte uitvoering van Fire of Eternal Glory, bleek grijs gedraaid te zijn en moest op de begrafenis worden afgespeeld. Ik schaamde me kapot, maar uiteindelijk bleek het heel passend en goed te zijn en kregen we het bewijs dat Beatrix’ voor meer mensen heel belangrijk en bijzonder is.

Spelen bij de crematie van onze kok was ook zo heftig. Maar o zo mooi.

Zonder dat ze het zullen beseffen hebben ze dus in ieder geval op mij nog steeds invloed en denk ik nog vaak aan ze terug, aan de wilskracht van Alex en Willem en het doorzettingsvermogen van beide en aan de norse, maar o zo lieve man Nico die af en toe nors deed, maar zo veel voor de club en leden heeft gedaan. Ouwe DM’er zei hij dan, ik regel het wel. En natuurlijk aan Co met zijn directe humor en fantastische kookkunst en zijn hart van goud.

Misschien een beetje zwartgallig stukje, maar het hoort ook bij Beatrix’ en is niet droevig bedoeld.

Nog steeds mis ik ze, maar ik besef ook dat mijn leven mede door hun of wat er met hun is gebeurd danig en positief is beïnvloed. En daar wil ik ze alsnog voor bedanken.

Henk