VAN EEN ALUMNUS

Vroeger, jaren geleden, ging de staff van Jong Beatrix eens in het jaar “helemaal los”. Heerlijk ongedwongen een dagje op pad, een keer zonder de altijd leuke JB leden. Een dagje geen stress, althans, niet de gebruikelijke clubstress. Maar geheel zonder stress verloopt zo’n dagje uit niet altijd.

Zo zijn we een keer met de hele staff naar de Efteling geweest. En wat heb je daar allemaal voor leuke dingen, voor staffleden? Achtbanen waar niet iedereen in durft, maar wel in moet om erbij te horen, gillen, schreeuwen en lachen als kleine kinderen! Maar het hoogtepunt in de Efteling was toch wel de kanovijver. Nou zie daar als fatsoenlijk JB stafflid maar eens droog uit te komen. Dat is een onmogelijke opgave, en ja, ook ik was heel vaak ‘on a mission’.  Wie krijg ik in zo kort mogelijke tijd het natst?

Het is gelukt om sommige staffers lopend met de kano op hun nek, het water uit te krijgen! Na het vermoeiende deel van het uitje komt de ontspanning: het eten.

Ooit een keer zijn we beland op een terras van een pannenkoekenrestaurant van Heusden. Gezellig borrelen, en uiteindelijk ook wat te eten gekregen. Tijdens het eten hebben we natuurlijk vreselijk gelachen!

Op een gegeven ogenblik, op het terras onder het genot van een sappie: allerlei grootspraak. Ik zeg nog, kijk uit, ik gooi je in de gracht!  Nee, bluf doe je toch niet…Wat nou bluf! Hup, Ellen van den Brink op de schouder en lopen. Een enorme aantrekkingskracht van de haven voelend. Over het overvolle plein, met goed gevulde terrassen naar de steiger. En dan niet alleen maar dreigen, maar gewoon doen. Kortom, Ellen zeiknat van het water in de haven (koppie onder!!) en de rest zeiknat van het lachen.

Jaren later zijn we weer in de Efteling geweest, maar tot nu toe elke keer droog weten te houden.  Helaas zijn de staff-uitjes ook al weer van lang, heel lang geleden. Eigenlijk TE lang geleden….

Iets voor een reünie??

Robje