VAN EEN ALUMNUS: GELEGENHEID KORPS

Dat het zo zou gaan leven hoopten we wel, maar je moet het altijd maar afwachten. Na voorbereidingen, instrumenten regelen, muziek regelen etc. Was het afgelopen woensdag zo ver.

Mensen die 20 jaar hun toeter of trommel niet hadden aangeraakt. Ik vertel alleen de kant van de muzikanten, want ik ben natuurlijk geen trommelaar.

Allereerst even met zijn allen in de grote zaal. Even wennen aan het ontbreken van de wasborden, de volle kop met krullen en de slanke lichamen. Je beeld bijstellen van hoe je iemand herinnert en hoe die er nu uitziet.

Dan beginnen de gesprekken en HUP je bent weer 20 jaar jonger. De klik die buitenstaanders nooit begrijpen is er meteen weer. De vereniging zit in je. Het sluimert alleen wat lang af en toe. Erg gezellig, vrolijk en vol goede moed. Nou we gaan beginnen. Eerst maar even in secties. Licht koper met Hans mee en zwaar koper bleef in de zaal met Harald.

We doen rustig aan zei Hans, eerst maar een toonladder van C van laag tot midden C. Nou dat ging best...tot de G en toen was het bij velen al op. Het blubberen met de lippen lukte me al niet eens meer. Totale verkramping en het gevoel als of ik voorover op een stuk ijzer was gevallen. Maar uiteindelijk krijg je het toch weer een beetje terug. Goed op de ademhaling letten en je lippen ontlasten. Heel slim bij Roel Knoppers, Arno Hoogland en Marc Haarman gaan staan zodat je niet zo opvalt. Die spelen namelijk nog regelmatig in de bigband.

Breaking’ up gingen we doen. Misschien moesten we het woensdag breaking af gaan noemen, want het was slopend. Maar ok, na diverse pogingen kwam er een blik van herkenning in de ogen van Hans en ons. En we speelden het nog best redelijk door. De noten met veel lucht, koppen als rode bieten en lippen waar geen bloed meer in zat.

Daarna de grote zaal in, natuurlijk klinken de zware instrumenten beter. Is ook VEEL makkelijker op zo’n soepkom als mondstuk J. Het nummer begint mooi met zwaar koper en mello’s en dan op een gegeven moment kwamen de trompetten er bij. Toch blij dat het gebouw wel oud is maar klaarblijkelijk goed gebouwd is. Want de inzet van de trompetten was alsof we weer in Utrecht of Nijmegen de finale stonden te blazen. Twee tellen natuurlijk, want daarna was het op.

Uiteindelijk was het best aan te horen maar het belangrijkste was de sfeer. ERRUG gezellig. Daarna in de bar laten zien dat er vroeger best wel veel en lang werd nagepraat onder het genot van een drankje (volgende keer bitterballen hoor Dennis) en om half 1 vertrok de laatste. Ik hoorde naar Apolonia, shoarma eten. Dat is ook zo’n oude traditie.

Ik heb eigenlijk nooit bij Beatrix’ gespeeld, omdat ik vanaf het begin heb lesgegeven, maar vond het super leuk dat ik mee kon doen. Vooral om iedereen weer te zien, horen komt later wel weer, en herinneringen op te halen. Aan het oefenen geslagen en met mij meerdere hoorde ik. Dus op 5 november zullen we weer op niveau zijn. Welk niveau laat ik nog even in het midden.

Henk