Ik snap geen moer van wat er wordt gespeeld maar het kijken naar een goede drumline is erg gaaf!! Trommelaars zijn de grootste freaks op deze aardbol en ik hou ervan!
Jaren ben ik druk geweest met trommelen, trommelen en nog eens trommelen. En nog kan ik mijn armen en benen niet stilhouden. Ja ik weet het, het is een gave. Gelukkig kan ik zeggen dat ik oprecht weet dat ik trommelen het leukste vind om te doen omdat ik ook heb getoeterd. Van heel groot tot heel klein (die toeter dan he). Ook erg leuk, maar trommelen is het voor mij toch helemaal.
Wat dan? WAT DAN?? Wat is er dan zo leuk aan dan??? Ik ga dat nou eens en voor altijd uit de doeken doen dus let op, hier komt ie: In je eentje een moeilijk stuk instuderen en dat later wegspelen zonder naar je trommels te kijken (ja meervoud, ik speelde het liefst tenor en in mijn tijd had je gewoon zes toms voor je kiezen), dat alleen al is geweldig. Dan het tempo opvoeren en mee-marcheren waarbij je ook even de dynamiek foutloos erin gooit, dat voelt nog eens extra fantastisch.
Daarna op de club tijdens een repetitie avond met de hele lijn voor de spiegel staan en dan met de hele lijn dezelfde stokhoogte, snelheid en volumes maat voor maat de muziek wegspelen is gewoon gigantisch. MAAAR, en nou komt het, als je daardoor zo freaking geconcentreerd bent geraakt dat je zelfs de correctie van een foutje (die op een trommel overigens helemaal niet te corrigeren valt) toch nog even recht wilt zetten maar dat met de lijn onafgesproken het precies op dezelfde manier, intentie en koelbloedigheid uitvoert, dat is gewoon ÜBER!
Ik heb eigenlijk maar sporadisch van zulke momenten gehad maar ga voor de gelegenheid even terug naar de winter van 2002. Het einde van een goede repetitie met 4 tenors in een veel te klein holletje in het Beatrix Clubhuis komt steeds dichterbij en we zijn tot op de tanden geconcentreerd. Nog even een laatste cadence en dan zit het er weer op. Nog even een korte peptalk: Goed gewerkt jongens, vergeet zaterdag je CheezeHeadParradiddlediddleRollTripletOpLinks niet, en raffel de laatste oefening niet af. En het intikken door de center begint. En yesss we are on the go.
De tenors krijgen er weer goed van langs, in het midden even een concentratie inzakkertje, maar gelijk een goede recovery. En dan die lange roll op het eind die zo mooi zingt over de zes toms en dan heerlijk eindigt met een afslag op je 1-tje (kleinste tommetje). SSSHQUINGG?!?!? Oh nee! Ik heb de afslag gemist. Ik was zo aan het genieten dat ik gewoon mijn arm te veel naar binnen draaide en vol op de beugel van de tenor sla. Dit gaat gewoon mijn hele avond verpesten. Wat zeg ik? Mijn hele week is naar de knoppen. Whatever, ik besluit gewoon om de afslag nog een keer te doen, ik spreek nu al over een seconde of 6 na het einde. Hier komt ie, WHACK! Vol raak. Maar wat is dat nu? Mijn tenor collega had precies hetzelfde meegemaakt als ik en tijdens de corrigerende afslag zagen we dat we allebei precies dezelfde correctie uitvoerden en die klap was in zogezegd trommeljargon: Pisclean. En dan is alles weer goed.
Zo’n moment vergeet je nooit meer, het is bijna telepathie. Of een soort sturing van bovenaf, want toeval bestaat immers niet. Maakt ook niet uit want voor mij is en blijft trommelen helemaal über.
Door: Steven
| < Vorige | Volgende > |
|---|
- Beatrix
