Even terug naar de basis... Een drumcorpsshow wordt gelopen op 1 groot veld, in Nederland vaak een voetbalveld (of een veel te klein marktplein), maar in Amerika doen ze dat vaker op een American Football veld. Zo'n veld herken je overigens meteen doordat er op het veld van buiten naar binnen 50 yards zijn gekalkt. En ergens rond 1895, toen de wandelende timpani werd uitgevonden, vond men het nodig om op een dergelijk veld een show te gaan lopen.

Door die handige lijnen op het veld kun je in een bepaald showfiguur eenvoudig een coördinaat voor een spelend lid vaststellen. Deze coordinaten zijn uiteraard van 1 spelend lid en die houdt zijn eigen coördinaten bij in zijn eigen setboekje. Een voorbeeld is 20 V1 2bi40 24vF 16 200. Dit betekent Set 20 Veld 1 (linkerzijde) 2 passen binnen de 40 yard line, 24 passen van de Frontline (de voorlijn), hiervoor heb je 16 tellen om hier te komen en dat loop je in tempo 200. Vervolgens zet je 100 van dit soort sets onder elkaar en je show is klaar. Logisch toch?

Maar met alleen lopen ben je er niet. Dus zette ik ook in het klein de maten van de muziek erbij die in die set gespeeld moest worden. Erg handig, want je begon nog wel eens midden in een bepaalde set, en dan had ik gelijk het juiste punt in de muziek te pakken. Bij een reset (ook zo'n jargon woord) hoorde ik dan altijd 2 verschillende opmerkingen om mijn heen: Waar zitten we? en Kunnen we niet ergens anders beginnen? Altijd goed voor een discussie op het veld. Of zoals ik geregeld deed, iemand helemaal het bos in sturen (en als het kon letterlijk). Hilarisch om te zien wat mensen allemaal wel niet van je aannemen.

Nu zou je denken dat je alles hebt: sets en muziek. Maar nee, mijn setboekje werd natuurlijk uitgebreidt met het verloop van het figuur. Oftewel het kon wel eens zo zijn dat je begint op een punt waarbij je in een bepaalde boog naar de volgende set moest lopen in plaats van een rechte lijn. Dit gebeurt vaak bij het kantelen van lijntjes enzo. In het slechtste geval had je ook nog te maken met een wisseling van loopafstand, waarbij ik dus de eerste paar passen korter moest afleggen dan de laatste passen. Erg nuttige informatie dus voor in mijn setboekje.

Sets, muziek, figuurverloop, hebben we alles? Nope, want ik wilde natuurlijk ook een controle middel. Dus ik schreef bij iedere set hoe het showfiguur eruit zag, zodat ik snel een beeld kon maken van het showfiguur voordat we die set daadwerkelijk gingen lopen en achteraf direct kon zien of dat ook was gelukt. Daarnaast schreef ik er ook bij welke referentie punten ik had, of dat ik zelf juist een referentie punt was. Dit klinkt wat abstract, maar de boel moet recht staan en dat kun je alleen doen door je op anderen te richten. Als diegene dan niet helemaal goed stond, dan moet je je natuurlijk iets aanpassen om de boel recht te laten lijken.

En dan had ik nog de houding zelf. Waar richt je je muziek instrument naartoe? Recht in het publiek? Richting de drummajor? Of naar de box? En waar zaten die clicks dan precies? Hup, opschrijven die handel, want het gebeurt zo vaak dat je de ene week iets afspreekt, en de volgende week is de helft het weer vergeten. Zonde! Want je setboek heb je altijd bij je, dus kun je het zo nakijken.

Helemaal geplastificeerd was mijn setboek bestand tegen de regen, en dan begon de ellende pas echt. Stafflid vanaf de steiger: "We gaan er een setje voor doen, en die staat niet in je muziek. Dus een nieuwe set 1, en je huidige set 1 wordt set 2, enzovoort". "Daarnaast is set 14 opgesplitst in 4 keine sets en moet je na set 34 8 tellen langer je eindnoot van die phrase vasthouden.". En zo begon voor mijn gevoel iedere repetitie.

Daahaaag setboekje... Klopt geen drol meer van...