Sta je dan in afwachting van de koningin op de Dam in Amsterdam op 4 mei. Het is een paar minuten voor 20.00 en je weet, straks worden de kransen gelegd en is alles weer voorbij. Het lijkt routine en dat is het eigenlijk ook, maar dit jaar liep het even anders. Geschreeuw, paniek, vallende hekken, huilende kinderen, weg koningin, een man op de grond en mee naar het bureau. Na een kwartier wordt het sein brandmeester gegeven en wordt de ceremonie hervat.

Ik moest meteen denken aan een van mijn meest memorabele momenten die ik heb beleefd met de club. We gaan weer even terug in de tijd. Het is 3 dagen voor de DCI Finals in de USA in het jaar 2000. Toen werd finalsweek nog geopend door alle blazers (zo'n 1500!) van alle clubs op de tribune tegenover de publiekstribune neer te zetten. Een corps zet het couplet van America/O Canada in en als het refrein er aan komt dan neem je de grootste hap lucht die je maar kan bedenken en jaag je die lucht zo hard door je toeter dat je binnen 3 seconden weer moet ademhalen.

Dit was het Maryland Byrd Stadium en de kenners weten dat dit een stadion is met een nogal steile tribune. Het leuke was dat wij als contra's een ring hoger mochten gaan staan, apart van alle andere horns. Echt een verbroedering tussen alle contra's van alle clubs. Het wachten, want de planning werd even verstoord door een tropische regenbui, werd gebruikt om met anderen kennis te maken. En wij als Beatrix' Contraline werden al gauw de Dinosaurs genoemd, gezien onze gemiddelde leeftijd (een jaar of 30 schat ik zo).

Op een gegeven moment werden we verzocht om plaats te nemen op de tribune waar we weer moesten wachten op de inzet van het nummer. Daarna konden we inzetten en was alles na 2 minuten weer voorbij. Maar het wachten duurde toch al gauw een minuutje of 10. En het was nog best warm en benauwd (ondanks de verkoelende regenbui). Juist op het moment dat het eerste corps het America/O Canada inzette en de concentratie op een hoogtepunt kwam, zag ik in mijn linker ooghoek hoe een contraspeler met contra zo'n 5 bankjes naar beneden stortte. Fainted.

Ik had nog maar een maat of 10 (tempo 90) om die gozer overeind te helpen, maar ik was gelukkig niet de enige die het was opgevallen. Ik koos er voor om hulp te halen (die hadden niks in de gaten) en was net op tijd terug bij mijn contra om de eerste noot met geweld uit te braken. En geweld was het, want de tribune schudde op zijn grondvest door de trilling van 400 Contra's. Een van de mooiste Drumcorps momenten die ik ooit heb meegemaakt. En met zo'n verhaal erbij weet je zeker dat je het nooit meer vergeet.

Uiteraard hoop ik wel dat dit nooit meer gebeurt, want het had heel anders kunnen aflopen. Zowel op die tribune als op de Dam.

Door: Steven