Niet dat ik er voor ben thuisgebleven, maar bij een zap-rondje trok Caro Emerald ineens mijn aandacht. Warempel was ik zomaar midden in een Live-concert terechtgekomen. Het bleek dat zij de competitie voor ’s Neerlands belangrijkste prijs voor opkomende bandjes had gewonnen. En ik moet eerlijk zeggen, dat vind ik zwaar terecht. Al sinds het begin ben ik al helemaal fan van haar muziek. Heerlijk swingend, jazzy, makkelijke melodie die lekker mee te neuriën is, en het licht gewoon super lekker in het gehoor. Beatrix Programma team lezen jullie even mee? Want volgens mij is er nog geen programma gekozen voor de USA tour 2012. Er zou minimaal een Caro Emerald medley als straatnummer uit de bus moeten kunnen rollen, toch?
Maar goed, ineens verscheen er geheel live op mijn televisie een geweldige trompettist die het intro van het nummer Lipstick inleidde. Check hier op YouTube het filmpje van een live optreden in Nijmegen waar de filmer helaas midden in de solo begint. Gelukkig staat de rest van het nummer erop, want aan het eind is er ook nog een beetje trompet-vuurwerk te horen. Van alles schoot er door mijn hoofd en had ik een flashback naar een eerdere blogpost, want wat was er ook alweer gebeurd met de winnaar van vorig jaar? Volgens mij was dat ook zo’n geweldige trompettist die er met de Nederlandse popprijs vandoor ging. En aan de hand daarvan hoopte ik op een gekkenhuis qua aanmeldingen voor de brass, want dat moest toch wel even wat losmaken bij hobby zoekend Nederland. Jammer dat ik geen gelijk heb gekregen, maar wat niet is kan nog komen.
Maar ik heb mij aan de andere kant toch lopen ergeren aan het optreden van Caro Emerald. En dat heb ik trouwens vaker bij Live optredens. Ik erger mij aan de verbouwing van bekende nummers waardoor de herkenbaarheid, de neuriebaarheid en de meezingbaarheid naar het vriespunt daalt. Want de reden waarom ik een nummer goed vind, een lekker intro, een puik solootje, een heerlijk melodietje, noem maar op. JUIST DAT wordt helemaal veranderd als een nummer Live wordt gebracht. Waardeloos vind ik het, want ik kan er helemaal niks mee. Al begrijp ik het heel goed hoor, want elke zaal is anders, dus je evenaart nooit je eigen CD die helemaal gemasterd is en waar alle foutjes perfect op zijn gladgestereken. Daarbij willen artiesten nou eenmaal laten zien dat zij enorm goed zijn Live en dan gaan ze helemaal los. Pech voor mij.
Gelukkig zijn er een aantal bands waar dat niet gebeurd. Ik noem een Dave Matthews Band, een DreamTheater, een Dir en Grey, en er zijn er nog een paar. Maar waar dat absoluut niet gebeurt, is bij Drumcorps. Elke show is hetzelfde en daardoor kan ik met volle teugen genieten als ik Drumcorps zit te kijken. Afgelopen seizoen kon ik mij helemaal opladen voor de show van Carolina Crown, want die hele show zat ik te genieten van de snelle uithalen, complexe ren-figuren, massale company fronts en bizar dyanmische Belaccoorden. Gelukkig kon ik na een dag bij de repetitie van Crown een groot gedeelte van de show mee neuriën. Heerlijk gewoon. Misschien hou ik daarom wel van Drumcorps.
Moraal van dit verhaal: Ga Drumcorps doen want Caro Emerald heeft de Nederlandse popprijs gewonnen.
Door Steven
| < Vorige | Volgende > |
|---|
- Beatrix
Het is de meesten misschien ontgaan maar als er érgens verbouwd wordt (soms zelfs verkracht
Enne, Dream Theater doet ook aan verbouwingen, en die zijn allemaal geslaagd.