BEATRIX' 30-09-2009

In 1973 vroeg ik aan mijn moeder: "Mam, mag ik een orgel?" "Nee", zei ze, "daar hebben we geen plek voor. Je gaat maar op een drumband."

En daar begon het. Ik werd lid van Excelsior Baarn en ben via Avant Courir in 1986 bij Beatrix’ terecht gekomen. Toen ik bij Beatrix’ binnenkwam werd ik direct staflid bij de brass. In de 23 jaar daarna heb ik diverse functies bekleed zoals, brass instructeur, M&M instructeur, captionhead brass, staf-coördinator, bestuurslid, corps director en dat allemaal omdat we geen plek hadden voor een orgel.

Het klinkt nu als een verwijt naar mijn moeder toe, maar dat is natuurlijk absoluut niet waar. Ik ben haar eigenlijk ontzettend dankbaar dat ze mij toentertijd een zetje naar de drumband gaf. Ik ben er ook van overtuigd dat ik mijn carrière als leidinggevende in mijn werk, nooit op deze manier zou kunnen uitvoeren als ik dit niet bij Beatrix’ had geleerd.

En dan alle dingen die ik de afgelopen 36 jaar heb meegemaakt. Trips door heel Europa, vijf tours door de USA in 1988, 1991, 2000, 2004 en 2008. Enorm veel gave kippenvel momenten bij optredens, wedstrijden maar ook bij repetities. Warme vriendschappen, leerzame momenten, heftige discussies, risico’s nemen, clinics geven. Het is te veel om op te noemen. De club overmant je als een Hilversumse griep waar je niet meer vanaf komt.

Je merkt vooral dat je lang bij de club zit als je bij Jong Beatrix binnenkomt en dat er dan een lid naar je toekomt en zegt: "Meneer, u heeft mijn vader lesgegeven." Dan besef je dat de tijd vliegt als je lol hebt.

Dan komt er opeens een moment dat je een groot probleem oplost of vervelende beslissing moet nemen ten behoeve van de club en dat je moeite hebt om dat te verwerken. Opeens besef je dat je steeds meer momenten krijgt dat de motivatie om naar de club te gaan steeds minder wordt en dat het veel energie kost om toch weer gemotiveerd naar de club te gaan. Als je er dan bent is het weer als vanouds, maar het vreet energie.
Je hebt je 23 jaar volledig ingezet voor de club en kreeg daar ENORM veel voldoening uit, maar opeens is de voldoening minder en niet meer bevredigend.

Bij mij is dat in oktober 2007 begonnen. Niet continu, want in 2008 hebben we het beste Beatrix’ ooit gezien. Wat een geweldige ervaring was dat zeg. Een USA tour om in te lijsten, maar we hadden veel opstartproblemen, zoals de muziek die veel te laat was om verschillende redenen. Het gevolg hiervan was een enorme achterstand die we daardoor moesten inhalen. De enorme klus om het qua planning op de rit te krijgen. Het lukte wel, maar het koste ook vreselijk veel energie.

Deze energie heb ik niet meer. En dan moet je beslissen om een keer aan je zelf te denken en ik ben van mening ook aan de club. 36 jaar iedere zaterdag en woensdag op het veld! Het is genoeg.

Kan ik het wel missen? De tijd zal het leren. Wennen zal het zeker worden. Wennen dat ik een keer om 11 uur naar de kapper kan op zaterdag, dat ik gewoon op verjaardagen kan komen, dat ik een keer een BBQ kan geven op zaterdag, dat ik niet iedere avond vergadering heb, dat ik even een boek kan lezen en dat ik misschien wel weer trompet kan gaan spelen. We gaan het zien.

Nadat ik dat aan de leden verteld heb is het eigenlijk heel snel gegaan. We moesten nog flink repeteren omdat Finals er aan kwam. En dat hebben we gedaan met zijn allen. Geweldige inzet en de voor dit jaar best mogelijke show. Het publiek op de banken, kippenvel en een heerlijk gevoel. Natuurlijk ben ik teleurgesteld in de plaats 6 en het feit dat we in punten ten opzichte van prelims achteruit zijn gegaan. Ik kan dat ook niet verklaren. Maar als je dan ziet waar we vandaan zijn gekomen dan voel ik alleen maar trots.

Finals 2009 kan voor mij sowieso niet meer stuk. Wat ben ik verwend zeg. Wat een ENORME warmte heb ik gevoeld bij de voor mij complete verassing. Wat een eer om tot erelid te worden benoemd. Er gingen 23 jaar als een flits door me heen, geholpen door een prachtige collage die al een mooie plek in mijn huis heeft gevonden.

Ik schiet nog steeds vol als ik daar aan terug denk. De leden, bestuur, staff en medewerkers hebben mij het mooiste cadeau gegeven wat ik maar kon bedenken. Beatrix’ is en blijft een club van vaak onvertelde emoties. Ik heb ze zaterdag allemaal gevoeld. HEEL VEEL DANK daar voor. Jullie zijn voorgoed in mijn hart gesloten.

Geloof me, ondanks dat ik achter mijn beslissing sta zal ik niet ontkennen dat het erg moeilijk is en was om hem te nemen. Vooral zaterdag doet je beseffen wat voor een fantastische club Beatrix’ is. Maar ik ben ook overtuigd dat er geweldige momenten in de toekomst zullen gaan blijven komen. Deze club is onverslaanbaar!!

Een geweldige tijd heb ik gehad met jullie allemaal en met de vele leden in de afgelopen 23 jaar. Mijn herinneringen zijn onvoorstelbaar. Ik denk met veel warmte en liefde terug aan een geweldige tijd.

Jullie zullen me blijven zien. Soms verwacht soms onverwacht maar ook als je over 40 jaar een oude bejaarde man GASSEN hoort roepen dan is dat een dankbare Henk.

Ik wens iedereen binnen Beatrix’ dezelfde geweldige tijd toe die ik heb gehad, en hopelijk als alumni, supporter en grootste fan, ga krijgen. Ik wil iedereen waarmee ik de afgelopen 23 jaar mee heb gewerkt en waarmee ik een toptijd heb gehad bedanken. Als ik aan jullie allemaal denk krijg ik een warm gevoel van binnen.

Het is en blijft een geweldige club. Een vriendengroep en een ongelofelijke hobby. Met een ENORME dankbaarheid maar ook met een traan in mijn oog zeg ik:

"GASSEN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

Henk