04:00 uur ’s ochtends opstaan, douchen en de auto instappen en op naar het “optreden”. De vergelijking met drumcorps is snel gemaakt. Ja, want zo vroeg werd er opgestaan door Twan, Gerard en Elmar om op tijd het vliegtuig te halen in Düsseldorf / Weeze naar Londen. Lekker veel sneeuw op de weg, een TomTom die bedenkt dat een provinciale weg van Eindhoven naar het vliegveld een betere optie is en een klok die veel te snel naar de vertrektijd tikt. Laten we het maar een slow-start noemen, want het inchecken, paspoortcontrole, boarden ging vlugger dan vlug. Vreselijk gehaast en dan ruim een half uur wachten in het vliegtuig. Niet zeuren, de vlucht was prima en de huurauto zag er goed uit.
Gesproken over de huurauto. Godzijdank geeft de TomTom regelmatig aan dat er links gereden moet worden op dit prachtige eiland genaamd Groot-Brittannië. En toch blijft dit een uitdaging en heeft het tijd nodig voordat je er maar een klein beetje aan went. Dat wil zeggen; op de snelweg is het zeer goed te doen, maar dan bedenkt wederom ons navigatiesysteem dat het sneller is om verder te gaan op een provinciale weg. En niet zomaar een provinciale weg, nee zo eentje die je ziet in films en op televisie. Het lijkt een weg waar alleen maar eenrichtingsverkeer mogelijk is, maar in Engeland is alles mogelijk en dan komt toch die ene tegenligger. En die komt dan strak rechts voorbij. Wij strak naar links, want we willen geen schade aan de huurauto die minimaal verzekerd is. Het gaat goed, maar dit is dan toch wel onze eerste ervaring met het verkeer aan de “andere kant van de weg”. Een stuk verder op de weg gaat het dan toch echt bijna mis. Weer een tegenligger en wij weer vol naar links. Een berm, stoeprand, struik wordt geraakt, maar geen schade. Dat is gelukkig goed gegaan. Nogmaals, het blijft een uitdaging voor onze bestuurder om hier in Engeland te rijden, maar waar het om gaat is dat we zijn gekomen waar we voor kwamen, geen schade aan de auto en levend naar huis. Deze 3 punten zijn behaald, dus laten we stoppen met hier over te schrijven.
Bij de repetitieruimte van de Pacemakers druppelen de mensen binnen. Leden van de organisatie zijn er al. We zijn de eerste en kletsen even kort bij met enkele heren. Als tweede corps komt Jubal binnen. Zij zijn met een gehuurd busje gekomen. Half 8 vertrokken vanuit Dordrecht en dan met de trein. (Klinkt als een goede optie voor volgend jaar. Het heeft namelijk 2 voordelen: 1. niet dat vreemde gedoe met een stuur aan de rechterkant en raar schakelen; 2. vertrek op een prettigere tijd.) We kletsen even lekker bij. Bepaalde standpunten worden uitgewisseld en mijns inziens zitten we op één lijn.
De opening vindt plaats in de grote hal van de kerk zelf. In het midden is nog plek en daar nemen we plaats. Dé speaker van DCE komt naast ons zitten. Gezellig en neemt het woord, zoals alleen hij dat kan. Ik schrik er van. Hij is wel niet de voorzitter, maar gaat er onder andere voor zorgen dat vandaag alles soepeltjes verloopt. Dan Acheson van DCI wordt welkom geheten en iedereen stelt zich voor. Enkele mededelingen worden gedaan (Geen powerregionals meer, een verandering van naam voor de cadet class, dit wordt junior class, Ierland en Duitsland worden certified partners etc.) en dan splitst de groep zich op.
Twan en ik gaan mee met Bob Thomas om het jurysysteem en de jury in het algemeen van DCE te bespreken. Bob is een goede spreker. Legt duidelijk uit wat er afgelopen jaar is gebeurd, hoe dit wordt geëvalueerd en wat de nieuwe doelen zijn voor volgend jaar. Punten worden besproken met andere staffleden van andere verenigingen en hij schrijft driftig op zijn kladblok. Dan nog maar wat mededelingen. Naar mijn mening is één van de belangrijkste veranderingen dat de sheets, die we van de juryleden krijgen, nu in twee delen opgesplitst worden. De bovenkant gaat dan echt over het boek en de onderkant over hoe je dat hebt uitgevoerd. Mijns inziens wordt dit dan een stuk helderder en transparanter. Om maar even in die stijl te blijven en er vast aan te wennen; ik ben erg enthousiast over het boek dat Bob Thomas heeft laten zien. Nu eens kijken hoe het wordt uitgevoerd op en in het veld. Dan pas kunnen we er echt een waardeoordeel over geven.
Gerard is in de grote zaal gebleven en heeft naar Dan Acheson geluisterd. Daarna een presentatie over Public Relations gedaan door DIN, die ondersteund werd door AP (om maar even in de afkortingen te blijven). De site van de VBK komt er zeer goed uit en wordt meerdere malen als voorbeeld gegeven. Kijk, daar mogen we alvast trots op zijn.
Na een afsluitend verhaal van alle partijen, wordt er nog een mooie foto gemaakt van alle aanwezigen. Gauw weer de auto in. Nu we toch in Londen zijn, kunnen we net zo goed naar de musical “Wicked” gaan. De musical heeft in Londen een vaste plek veroverd. Maar helaas, het Londense verkeer valt zo vies tegen, dat dit niet gaat lukken. Het blijft dus bij een nobel streven. Ik kan iedereen toch echt aanraden om, als je de mogelijkheid hebt, deze musical te bekijken. Het verhaal is verrassend, past precies in het originele verhaal van “The Wizard of Oz”, en de muziek…
Het wordt dus dineren en dan naar ons hotel. Na een zeer lange dag is het een verademing om een bed te zien. Gauw erin, want de wekker gaat wederom vroeg vanwege de fantastische vertrektijden van onze vliegtuigmaatschappij. ’s Ochtends nog een keer links rijden en ik moet toegeven, het gaat onze chauffeur al veel beter af.
Eenmaal aangekomen op het vasteland, verloopt alles naar behoren. De TomTom is standvastig en stuurt ons wederom weer de provinciale weg op, maar die is ondertussen een stuk beter te berijden dan gisterochtend. Ik zit nu achter in de auto dit stuk te schrijven en we kunnen terugkijken op een goed weekend. Veel te weten gekomen, veel mensen gesproken, veel dingen tegen gehad en daar veel om gelachen.
Gerard, Twan (de bestuurder) en Elmar
Meer informatie over het Symposium kunt u vinden op de website van DCE
| < Vorige | Volgende > |
|---|
- Beatrix
